Therīgāthā to dziewiąta księga Khuddaka Nikāya w Kanonie Palijskim (Tipiṭaka). Zawiera 522 wersety przypisywane siedemdziesięciu trzem starszym mniszkom, z których większość żyła w czasach Buddhy.

Utwory te wychwalają radość wyzwolenia i życie medytacyjne. Mniszki z dumą i wdzięcznością mówią o swoich duchowych osiągnięciach oraz o nauczycielach i nauczycielkach, którzy prowadzili je na ścieżce. Nauki Dhammy wyrażone są w sposób obrazowy i osobisty, poprzez konkretne doświadczenia, takie jak blaknięcie koloru włosów, drżenie słabnących kończyn czy „palące i skwierczące” uczucia chciwości i nienawiści.

Therīgāthā jest jednym z najstarszych tekstów duchowych, w których dominują kobiece głosy. Zbiór ten tworzy parę z Theragāthā („Wersami Starszych Mnichów”). Oba teksty należą do najstarszych i największych zapisów wypowiedzi osób prowadzących życie kontemplacyjne.